Time flies en we hebben lol…

We zijn alweer ruim 4 weken onderweg. Intussen is het leven op reis al bijna vanzelfsprekend. De social-talks op de camping, met name bij de afwas, herinneren ons eraan wat een luxe het is om 3 maanden weg te zijn. O ja, het is niet vanzelfsprekend en ook nog eindig! Het gemak waarmee het nu gaat, neemt niet weg dat we volop genieten; van het 'niets moeten', het buiten leven, de omgeving, maar vooral ook van ons vieren. Eigenlijk zijn we wel trots als we Dieuwke hele verhalen horen houden tegen onze Nederlandse buren. Zij zijn nu voor Dieuwke even een vervanging van de opa's en oma's en andersom is Dieuwke dat voor hun kleinkinderen. Ze genieten er duidelijk allemaal van en hebben grote lol. De grenzen zijn ook duidelijk: na een tijdje komt Dieuwke bij ons terug met de mededeling 'de buren gaan nu even een boekje lezen en vanmiddag mag ik weer even bij ze op bezoek komen'. Tijmen steelt op terrassen, in winkels en op de campings behoorlijk de show met zijn blonde krullen, donkere ogen en intussen flink gebruinde huid. En, hij weet wel hoe hij de aandacht moet trekken, het 'flirten' zit er al vroeg in.

Dieuwke geniet vooral van het zwembad. Het gaat met zwemmen zo goed, dat we de zwembandjes weg gedaan hebben en ze nu met kurkjes om zwemt. Ze is niet uit het water te slaan. Als de rest er al tijden uit is, beweert zij klappertandend dat ze het helemaal niet koud heeft en er zeker niet uit wil. Tijmen doe je een groter plezier met het strand. Geweldig zo'n grote zandbak. De serieuze pogingen van papa om echte kastelen te bouwen, snapt hij niet zo; de kastelen worden snel weer geruïneerd. Eindeloos zand scheppen, in een emmertje, emmertje weer leeg, opnieuw zand erin, met een ander schepje, zand door je vingers laten lopen en op je benen gooien ('nee Tijmen, geen zand naar andere mensen gooien').

Water is er voor hem vooral om er stenen in te gooien. Helaas niet altijd even gecoördineerd, zodat we vrezen dat een steen hem of iemand anders nog wel eens zal raken.

We zitten nu nog steeds aan de Côte d'Azur. De afgelopen week is het heet geweest. Zoals verwacht is het ideaal om dan in de buurt van het strand en op een camping met zwembad te zijn. En eigenlijk gebeurt er dan niet zoveel. Daarom verkassen we zo nu en dan, puur voor de

verandering. Zo wilden we naar Cavalaire-sur-Mer. We hadden er al goede verhalen van gehoord, voordat Hans het in zijn reactie in deze blog vermeldde. We hadden de keuze gemaakt voor een camping even buiten het dorp, op 200 m van het strand. Volgens de campinggids staan er bordjes in het dorp naar de camping en er is geen duidelijk adres vermeld (Tomtom zegt meteen aan het begin van het dorp 'bestemming bereikt'). Helaas, we zien één bordje, maar daarna niets meer. We komen wel bordjes tegen van de camping van onze tweede keuze. Wat kunnen we anders doen dan naar die camping te gaan en van daaruit te zoeken naar de camping van onze voorkeur? Dus na één nacht breken we de boel weer op en rijden we 3 km verder. Dat is goed voor de statistieken van de gemiddelde afstand per rit! Dieuwke gelooft niet dat we er echt al zijn! Deze camping is veel meer naar onze zin. Staat veel meer in een 'natuurlijke' bergachtige omgeving, met veel lage bomen en struiken. De plaatsen zijn niet duidelijk afgebakend, hebben al helemaal geen nummer en de plekjes achter onze camper zijn uitsluitend voor tenten. Die zijn er nu niet, dus hebben we een zee van ruimte en eigenlijk altijd keuze uit schaduw of zon. Of nog beter, zo'n heerlijke Provençaalse mengvorm van door lage zuid-Franse boompjes gefilterd zonlicht. (We zouden graag schrijven 'Mediterrane olijfbomen' of nog exotischer, maar onze botanische kennis schiet hier tekort).

Gisteren begon het behoorlijk te waaien, en afgelopen nacht regende het zelfs een beetje. Vandaag is het wat kouder. Zo lang de zon schijnt is het lekker buiten (nog steeds in korte broek overigens), maar het avondeten doen we toch maar binnen. Weten we ook weer waarom we zo'n grote camper hebben gekocht. De voorspelling is dat het vanaf morgen weer warmer wordt.

We hebben nu het zuidelijkste puntje van onze reis bereikt. Woensdag draaien we de neus van de camper noordwaarts. Donderdag hebben we met de ouders van Windy afgesproken in de Franse Alpen, in de buurt van Annecy. Ze vieren een paar weken vakantie met ons mee. Peter 'moet' maandag voor een week even tussendoor naar Mexico. Dat lijkt nu heel onwerkelijk en ver weg, maar dat is volgende week al!