We vertrekken op tijd weer van de camping (half elf vinden wij op tijd). De camping ligt aan het begin van de Gorge du Verdon, zodat we direct linksaf de kloof in draaien. Het is een toeristisch cliché van jewelste, maar dat is niet voor niets: de Gorge is overdonderend mooi. Zeker nu er nog weinig ander verkeer is kun je in je eigen tempo rijden, om alles goed te kunnen zien. Soms is de kloof zo smal dat een verkeersbord aangeeft verplicht te toeteren voordat je de onoverzichtelijke bocht neemt. Standaard is een dergelijke bocht
uitgerust met een scherpe rotspunt, die als een blikopener klaarligt om een arme camper om te bouwen tot cabriolet. De ene keer rijden we naast de rivier, het volgende moment slingert die ver in de diepte. De rotswanden zijn adembenemend en herinneren ons aan studententijden, toen we regelmatig in Zuid-Frankrijk gingen klimmen. We zien nu echter niemand tegen de wanden geplakt en vragen ons af waar het eldorado voor klimmers in de Verdon is.
Langzaam wordt het drukker op de weg, maar we hadden erger verwacht op de zaterdag na hemelvaart. Er zijn vooral veel motoren en campers. Wel komen we twee keer indrukwekkende gendarmes tegen, zelfs opzichtig zwaarbewapend, maar wellicht is dat de gewoonte hier. Ach, en wie weet is de terrorismedreiging in de wereld buiten die van ons wel heel erg toegenomen. Nee, we hebben al tijden geen nieuws meer gehoord of gelezen; ook een typisch vakantieverschijnsel.
Lac Ste Croix, een bijna kunstmatig blauw meer, markeert het einde van de kloof. Dieuwke kan nog even water voelen; uitsluitend pootje badend, want het water is koud.
uitgerust met een scherpe rotspunt, die als een blikopener klaarligt om een arme camper om te bouwen tot cabriolet. De ene keer rijden we naast de rivier, het volgende moment slingert die ver in de diepte. De rotswanden zijn adembenemend en herinneren ons aan studententijden, toen we regelmatig in Zuid-Frankrijk gingen klimmen. We zien nu echter niemand tegen de wanden geplakt en vragen ons af waar het eldorado voor klimmers in de Verdon is. Langzaam wordt het drukker op de weg, maar we hadden erger verwacht op de zaterdag na hemelvaart. Er zijn vooral veel motoren en campers. Wel komen we twee keer indrukwekkende gendarmes tegen, zelfs opzichtig zwaarbewapend, maar wellicht is dat de gewoonte hier. Ach, en wie weet is de terrorismedreiging in de wereld buiten die van ons wel heel erg toegenomen. Nee, we hebben al tijden geen nieuws meer gehoord of gelezen; ook een typisch vakantieverschijnsel.
Lac Ste Croix, een bijna kunstmatig blauw meer, markeert het einde van de kloof. Dieuwke kan nog even water voelen; uitsluitend pootje badend, want het water is koud. 
Geen opmerkingen:
Een reactie posten