Intussen zijn we op een decadente camping beland, anderhalve kilometer van de kust. We hebben uitzicht op de baai waar de luxe jachten vanuit St. Tropez (spottend met ‘èz’ uitspreken) liggen te patsen. Inderdaad, een enorm contrast met vorige nacht. Van idyllische rust is hier weinig te merken. Gelukkig is er nog wel plaats voor ons. We komen ’s middags al op tijd aan en hebben de plekken voor het uitzoeken. Het zwembad is geweldig en met temperaturen van dertig graden in het vooruitzicht is het niet verkeerd strand, zee en zwembad in de buurt te hebben. Het koelt ’s nachts lekker af, zodat een airco echt niet nodig is. Dieuwke probeert direct contact te maken met de engelse kindjes van de overkant en blijft maar repeteren ‘my name is Dieuwke’. Maar, een kwartier later is het toch iets geworden als ‘Ai meen is Dieuwke’. Op de vraag of de andere kindjes haar verstonden, antwoordt ze dan ook met ijzeren logica: ‘Nee, want die spreken Engels.’
2 opmerkingen:
Hoi Windy en de rest,
Het klinkt heerlijk zoals jullie bezig zijn. Geniet ervan. Nu je aan de Cote 'd Azur bent en je komt het plaatsje Cavalaire Sur Mer tegen (volgens mij zit je daar niet zover vanaf, ik schat zo'n 15 km richting westen) zeg ze daar dan vast dat wij weer in September en October komen, dan kunnen ze cocktails vast koud zetten. Maar zonder gekheid geniet ervan....
Groetjes
Hans
Hallo daar in Frankrijk;
Wat een verhalen zijn dat zeg; ik ben zo onvoorzichtig geweest om de laatste verslagen op een ochtend te lezen, dus zal ik (waarschijnlijk) de hele dag het gevoel houden van "dat ik eigenlijk niet wil werken maar heerlijk in zuid-frankrijk wil zitten (en eten)" .
Wat er zo ineens bij me opkwam: hebben de kinderen een fietshelmpje op? Ik weet nog wel dat mijn darmfuncties nogal eens in een hogere versnelling sprongen als ik zo een steil weggetje afscheurde op de fiets, en de mij ter dienste staande remmen eigenlijk niet de vertraging leverden waar ik dan op zo'n moment zo dringend om verlegen zat!
Zo leuk om te lezen dat de kinderen dan tegen je rug duwen om het tempo nog wat op te voeren, nog helemaal niet beperkt door wat voor angst dan ook. Gaan ze straks nog wel wennen aan een weer "normaal" leven, of hoeven ze zich daar al helemaal geen zorgen over te maken, omdat jullie na deze ervaring je huis gaan verkopen en de komende 5 jaar lekker zo door blijven trekken, per slot van rekening: europa is best wel groot en voordat je alles gezien hebt....
Kortom, ik geniet gewoon een beetje mee van jullie reis (even niet van die momenten met de grote auto, kleine straatjes en dan dus echt klein, nog uit de tijd dat een ossewagen het grootste was dat er door moest, of ,heel herkenbaar, die enge bocht-tunneltjes in de bergen waar je even mbv je toeter moet checken of je erdoor kan) en waan me dan weer in de provence met z'n heerlijke eten, luchten en temperatuur.
Ga zo door en geniet zo veel mogelijk, dan kan het gewoon alleen maar goed gaan.
groetjes
Marcel (en Doro)
Een reactie posten