Provençaals genieten

Gisteren zijn we vertrokken uit Vinsobres, richting de Verdon. Het is wel even moeilijk voor Dieuwke om afscheid te nemen van de vriendjes van de camping, wat haar ook weer herinnert aan de kindjes in de buurt en op school, die ze toch ook wel mist. Gelukkig is ze er ook snel weer overheen en verheugt ze zich op weer een nieuwe camping. Zonder erover na te denken weet ze dat dit onze zevende camping gat worden. Wijzelf hebben daar het plakboek voor nodig. Afgelopen maandag kregen we een paar enorme hoosbuien met onweer over ons heen, wat een prima gelegenheid bood om ons plakboek weer eens bij te werken. Zo houden we enigszins het overzicht van waar we geweest zijn.

De weg naar de Verdon is prachtig. Op de kaart lijkt het een ‘grote’ weg, de eerste categorie na de snelweg. Het blijkt een goed berijdbare weg, die zich door het prachtige landschap kronkelt, maar allesbehalve ‘groot’. Ook Tomtom vergist zich in de snelheid. Die is hier dan wel maximaal 90, maar de kruissnelheid ligt zeker niet hoger dan 60. We zijn dus wat langer onderweg dan we van tevoren dachten. Gelukkig vinden de kinders het ook mooi om een beetje om zich heen te kijken in de camper. Tijmen is onze wichelroede; hij is een kei in water spotten. Geregeld klinkt het van achteren ‘pakuh’, waar wij intussen de vertaling ‘water’ van kennen. En inderdaad is er dan altijd ergens een riviertje of een meertje te zien.

De camping aan het begin van de Gorges du Verdon is weer erg mooi. Met zwemgelegenheid, want dat is voor dochterlief voorlopig even een voorwaarde. Het zwembad ziet er aanlokkelijk uit, maar het is net niet warm genoeg om lekker te zwemmen. Nee, dat is geen klacht. Ik begrijp intussen wel dat we heel wat meer ellende moeten hebben om het thuisfront medelijden met ons te laten hebben :-) Er is ook helemaal geen reden voor medelijden: op dit moment zit ik (Windy) buiten met mijn laptop op schoot te tikken. Tijmen ligt een lekker middagdutje te doen (waarschijnlijk verstuur ik dit bericht vanavond pas) en Peter leest voor over Assepoester, terwijl Dieuwke ademloos luistert. Ons tempo is echt verlaagd tot vakantietempo. Dieuwke en Tijmen slapen prima in de camper en houden dat ’s ochtends vol tot half negen. Ik heb mijn boek van ruim 800 blz al half uit (gelukkig is er een uitgebreide bibliotheek mee). De eerste 2 weken waren de kinders nog wel eens opstandig en dwars. Waarschijnlijk begrijpen we elkaar steeds beter, want het gaat nu hartstikke goed. Vooral Dieuwke gedraagt zich voorbeeldig! Natuurlijk zijn Peter en ik ook wat relaxter dan in het begin, dus er ‘moet’ ook niet zoveel en het kan allemaal in een wat rustiger tempo. Behalve natuurlijk als we op het punt staan om naar het zwembad of de speeltuin te gaan, dan gaat het Dieuwke nooit snel genoeg.

We twijfelen nog wat we verder zullen doen. Onze plannen waren gericht op de Middellandse Zee. Maar, van verschillende mensen hebben we al gehoord dat het met Hemelvaart en Pinksteren aan de kust helemaal volloopt met toeristen van verschillende nationaliteiten. We merken nu al dat het een stuk drukker wordt dan we tot nu toe hebben meegemaakt. Maar dat is ook niet zo raar, tot nu toe was het overal bijna uitgestorven. Eigenlijk is het wel gezellig dat het wat drukker wordt. We kunnen de kust natuurlijk gewoon uitproberen. Als het niet bevalt, zijn we zo het binnenland weer in en gaan we na Pinksteren nog even een paar dagen. Want inderdaad: veel kan, niets moet!

Bovenstaande is vanmiddag allemaal al geschreven. Toen Tijmen wakker was, zijn we nog even op de fiets naar het dorp geweest. Dieuwke kwam op het goede idee om in een restaurant te gaan eten. Niet verkeerd: op een gezellig Frans dorpsplein met statige platanen rond een fontein met geheel volgens het cliché jeu-de-boules spelende oude mannetjes (Tijmen rende er al erg enthousiast op af, ‘bal, bal’ roepend), op een terras, met lekkere rosé, in het avondzonnetje een hapje eten. De kinderen gedroegen zich voorbeeldig. We hebben er ruim twee uur gezeten en ook de kinderen hebben zich prima vermaakt.