Waren de afgelopen dagen al relaxed, dan is dit nog een paar versnellingen terug. De eerste kennismaking met France Passion overtreft de verwachtingen: het huis van een wijnboer op tweehonderd meter afstand, het geluid van krekels en kikkers en de typische geur van Provençaalse kruiden. In dit landschap en met deze rust waan je je zo op de Afrikaanse savannen. Er is weinig fantasie nodig om in de veilige verte een leeuw te horen brullen. Dit is ‘wild’ kamperen op zijn best.
France Passion is de organisatie waarvan we lid zijn geworden, wat ons het recht geeft bij de aangesloten boeren op het terrein te overnachten (gratis). De sfeer compenseert het ontbreken van de luxe van een toiletgebouw met een (ruime) warme douche, gelegenheid om af te wassen, normale wc’s (tegenover de chemische in de camper, of de openlucht-wc), stroom voor de koelkast en waterkoker (nu allemaal op gas), een speeltuin en een zwembad. Als we zonder kinderen waren geweest waren er waarschijnlijk nog veel nachten ‘France Passion’ gevolgd.
En ach, waarvoor heb je nu een speeltuin nodig als je op expeditie kunt, om de wilde heuveltop dertig meter van de kampeerplek te bestijgen? Met Dieuwke als doortastende expeditieleidster, die luid kwebbelend de weg wijst tussen de prikkelstruiken door. Of met Tijmen, die het voortouw neemt in een familie-project: de bouw van een stenen fort waarvoor hij voortdurend met enorme keien sjouwt, en dat na wat bouwkundige aanpassingen van zijn zuster bij uitstek geschikt is om heksen in gevangen te zetten.
Enigszins dissonerend zijn de enige andere tijdelijke bewoners van deze idyllische plek: een stel contactgestoorde Belgen in een camper tien meter naast ons, die een uur na ons aankomen, niet groeten als ze langsrijden, laat staan dat er een ‘boe-of-bah’ af kan. Hooguit een lomp ‘ha’ tegen Dieuwke, dat haar blijkbaar zo afschrikt dat ze zich niet meer in hun buurt laat zien.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten