Het is waar Noorwegen om bekend staat: slecht weer en prachtige natuur. We hebben het allebei meegemaakt afgelopen week. Als we vanuit Flåm vertrekken is het nog heerlijk weer. We besluiten dan ook om de 24 kilometer 
lange tunnel rechts te laten liggen om vervolgens één van de moeilijkste en mooiste passen van Noorwegen te rijden; de moeilijkheidgraad zit in de steilte, gecombineerd met smalle wegen waar je hier en daar echt geen andere auto’s tegen moeten komen. In tegenstelling tot de ervaring in Frankrijk is het wel overzichtelijk en zie je gelukkig vaak ruim van te voren andere auto’s aankomen, zodat één van de twee meestal gemakkelijk kan stoppen bij een uitwijkplaats. Lastiger wordt het als er meer auto’s achter elkaar komen, zeker als het dan ook nog eens drie campers zijn. Al manoeuvrerend passeren we elkaar toch nog vrij snel. Gelukkig is het, zelfs op zondag, rustig op de pas. Boven rijden we tussen muren van sneeuw en het uitzicht is geweldig.
Die dag eindigt de rit vlak bij de Nigardsbreen, één van de uitlopers van de Jostedalsbreen, de grootste gletsjer van het Europese vasteland, die alle toppen van de bergen in de omgeving volledig bedekt. Het was leuk geweest om er nog dichterbij te komen, maar voor kinderen onder de zes is dat een te gevaarlijke onderneming. We moeten het dus doen met een fietstochtje naar de parkeerplaats waar de boottocht naar de gletsjertong begint. Daar hebben we wel een prachtig uitzicht op de gletsjer en zien we stukken ijs en steen met geweld naar beneden storten; niet alleen voor 6-min gevaarlijk, die gletsjers…
De volgende dagen rijden we via prachtige wegen naar verschillende campings. Tomtom vertrouwen we niet blindelings, maar als we op de kaart zien dat de weggetjes minimaal ‘geel’ zijn, vertrouwen we het wel. Als ze ‘wit’ zijn, vragen we het toch voor de zekerheid even na bij de locals, die dan altijd weer een goed advies hebben voor
mooie alternatieven, die onontdekt lijken. In eerste instantie rijden we alleen op grotere (wolken)hoogte in de regen, maar later regent het overal. We hebben wel vier dagen achter elkaar gereden, dus besluiten we een dagje extra op een camping door te brengen. Helaas, de hele dag stromende regen; de tijd stuk slaan dus in de camper met spelletjes spelen, laptop-televisiekijken, boekjes lezen, puzzeltjes maken en dat soort slecht weer activiteiten. Dan is het toch fijner een ritje te rijden, want de omgeving blijft geweldig, ook met slecht weer.
Wij hebben het idee dat we het slecht getroffen hebben, maar op een camping waar we aankomen, regent het al 3 weken achter elkaar! Daar in de buurt zijn de sporen dan ook zichtbaar: woest kolkende rivieren, bruin van al het zand dat ze overal meespoelen, ver buiten hun oevers getreden (we moeten ook een stuk omrijden, omdat de weg is onder gelopen) en van alles meesleurend. De meren zijn vies van de troep die de rivieren erin geloosd hebben. Intussen hebben we begrepen dat Kongsberg het nieuws in Nederland ook bereikt heeft. Dat is de stad waar de grote rivieren uit de zijdalen samen komen, vlak voordat het water geloosd wordt in de Oslofjord. Wateroverlast in Kongsberg dus.
Als het slechte weer voor ons weer voorbij is staan we op de camping bij een ouder echtpaar uit Leeuwarden. Zij zijn al bijna vier weken onderweg en snakken naar een beetje kleinkinderen-opa/oma-aandacht. Voor onze kinderen is het al niet anders. Al snel is het contact met de surrogaat-opa-en-oma gelegd en in no-time zijn de kinderen zo aan hen gewend, dat ze aan de hand meelopen alsof het hun eigen opa en oma zijn (niet jaloers worden Gaanderen en Hoevelaken!).
Donderdag zullen we Boris, Sabine, Mathijs en Jochem zien. Daarom zitten we nu weer een stukje zuidelijker, wat dichter bij de plek waar we hen zullen treffen. Het is hier de rand van de Hardangervidda, een woeste en vrijwel onbevolkte hoogvlakte. Voor het eerst in Scandinavië zijn hier op de camping ook weer eens Nederlandse kinderen. Dieuwke geniet van het samen spelen met haar Nederlandse vriendinnetje. Het leeftijdsverschil van ruim drie jaar maakt niets uit. Ze speelt ook graag met haar grote nicht Mairin, die even oud is.
lange tunnel rechts te laten liggen om vervolgens één van de moeilijkste en mooiste passen van Noorwegen te rijden; de moeilijkheidgraad zit in de steilte, gecombineerd met smalle wegen waar je hier en daar echt geen andere auto’s tegen moeten komen. In tegenstelling tot de ervaring in Frankrijk is het wel overzichtelijk en zie je gelukkig vaak ruim van te voren andere auto’s aankomen, zodat één van de twee meestal gemakkelijk kan stoppen bij een uitwijkplaats. Lastiger wordt het als er meer auto’s achter elkaar komen, zeker als het dan ook nog eens drie campers zijn. Al manoeuvrerend passeren we elkaar toch nog vrij snel. Gelukkig is het, zelfs op zondag, rustig op de pas. Boven rijden we tussen muren van sneeuw en het uitzicht is geweldig.
Die dag eindigt de rit vlak bij de Nigardsbreen, één van de uitlopers van de Jostedalsbreen, de grootste gletsjer van het Europese vasteland, die alle toppen van de bergen in de omgeving volledig bedekt. Het was leuk geweest om er nog dichterbij te komen, maar voor kinderen onder de zes is dat een te gevaarlijke onderneming. We moeten het dus doen met een fietstochtje naar de parkeerplaats waar de boottocht naar de gletsjertong begint. Daar hebben we wel een prachtig uitzicht op de gletsjer en zien we stukken ijs en steen met geweld naar beneden storten; niet alleen voor 6-min gevaarlijk, die gletsjers…De volgende dagen rijden we via prachtige wegen naar verschillende campings. Tomtom vertrouwen we niet blindelings, maar als we op de kaart zien dat de weggetjes minimaal ‘geel’ zijn, vertrouwen we het wel. Als ze ‘wit’ zijn, vragen we het toch voor de zekerheid even na bij de locals, die dan altijd weer een goed advies hebben voor
mooie alternatieven, die onontdekt lijken. In eerste instantie rijden we alleen op grotere (wolken)hoogte in de regen, maar later regent het overal. We hebben wel vier dagen achter elkaar gereden, dus besluiten we een dagje extra op een camping door te brengen. Helaas, de hele dag stromende regen; de tijd stuk slaan dus in de camper met spelletjes spelen, laptop-televisiekijken, boekjes lezen, puzzeltjes maken en dat soort slecht weer activiteiten. Dan is het toch fijner een ritje te rijden, want de omgeving blijft geweldig, ook met slecht weer.
Wij hebben het idee dat we het slecht getroffen hebben, maar op een camping waar we aankomen, regent het al 3 weken achter elkaar! Daar in de buurt zijn de sporen dan ook zichtbaar: woest kolkende rivieren, bruin van al het zand dat ze overal meespoelen, ver buiten hun oevers getreden (we moeten ook een stuk omrijden, omdat de weg is onder gelopen) en van alles meesleurend. De meren zijn vies van de troep die de rivieren erin geloosd hebben. Intussen hebben we begrepen dat Kongsberg het nieuws in Nederland ook bereikt heeft. Dat is de stad waar de grote rivieren uit de zijdalen samen komen, vlak voordat het water geloosd wordt in de Oslofjord. Wateroverlast in Kongsberg dus.
Als het slechte weer voor ons weer voorbij is staan we op de camping bij een ouder echtpaar uit Leeuwarden. Zij zijn al bijna vier weken onderweg en snakken naar een beetje kleinkinderen-opa/oma-aandacht. Voor onze kinderen is het al niet anders. Al snel is het contact met de surrogaat-opa-en-oma gelegd en in no-time zijn de kinderen zo aan hen gewend, dat ze aan de hand meelopen alsof het hun eigen opa en oma zijn (niet jaloers worden Gaanderen en Hoevelaken!).
Donderdag zullen we Boris, Sabine, Mathijs en Jochem zien. Daarom zitten we nu weer een stukje zuidelijker, wat dichter bij de plek waar we hen zullen treffen. Het is hier de rand van de Hardangervidda, een woeste en vrijwel onbevolkte hoogvlakte. Voor het eerst in Scandinavië zijn hier op de camping ook weer eens Nederlandse kinderen. Dieuwke geniet van het samen spelen met haar Nederlandse vriendinnetje. Het leeftijdsverschil van ruim drie jaar maakt niets uit. Ze speelt ook graag met haar grote nicht Mairin, die even oud is.
1 opmerking:
Adembenemend die plaatjes van Noorwegen!
Met al die moderne apparatuur is het geen kunst meer om elkaar ergens in het verre Noorwegen te treffen. Ergens toch wel jammer.
Veel plezier met zijn allen!
Een reactie posten