zaterdag 30 juniWe denken op tijd van de camping te vertrekken, maar helaas is het treintje volgeboekt dat we wilden hebben. Dan maar het volgende. Dat geeft even gelegenheid om in de toeristenshop rond te neuzen. De koopwaar varieert van vreselijke kitsch prullaria tot grappige souvenirs. En, niet te vergeten prachtige waterdichte fleecevesten, waar Windy’s oog op is gevallen, de hele dag niet meer uit haar hoofd kan zetten en Peter bij terugkomst er eentje voor zichzelf koopt (en Windy uiteindelijk niets heeft… (red.: deze insinuatie schetst een wel zeer eenzijdig en slachtofferig beeld)). De Flåmbanen is echt een enorme toeristische trekpleister, zoals ook alle geparkeerde bussen getuigen. In ons treintje zit ook een groep Spanjaarden waarschijnlijk, want alle toeristische informatie wordt in het Engels, Noors en Spaans verteld. Tegen de tijd dat het Spaans aan de beurt is, is de bezienswaardigheid overigens al weer bijna aan het oog onttrokken.
Het uitzicht uit de trein is werkelijk geweldig. Als we bij de beroemde waterval komen, stopt de trein even om foto’s te kunnen maken. De waterval is echt indrukwekkend. Dieuwke vindt het maar niks dat het daar regent. Dat we nat worden van het opspattende water kan ze blijkbaar niet echt bevatten. Het eindpunt Myrdal ligt op de grote 
spoorlijn Oslo – Bergen. Meer dan 5 huizen hebben we er niet kunnen tellen. Vreselijk om hier te wonen: aan de ene kant ver van de echte bewoonde wereld en in een prachtige omgeving, maar wel 10 keer per dag een lading toeristen, die voor je huis stopt.Vrijwel iedereen blijft in de trein zitten bij het eindpunt, om direct weer terug te keren naar Flåm. Wij niet. De campingbaas gaf ons de tip om te lopen naar het laatste station voor Myrdal: een hotel in de middle-of-nowhere, met weer 20 keer per dag een trein die er stopt (heen en terug); een wandeling van anderhalve kilometer. Het is een prachtige wandeling. In het begin
lijkt het eindeloos te worden, omdat Tijmen alle stenen die hij ziet wil meenemen en vreselijk boos wordt als we willen dat hij ze laat liggen. Uiteindelijk neemt Peter hem maar op zijn nek. Dieuwke is vervolgens weer eens verontwaardigd dat Tijmen wel gedragen 
wordt en zij niet. Dat is echter als we bergafwaarts gaan. Zo gauw we het laatste stuk de bult op moeten heeft ze de sokken erin en is ze echt niet bij te houden. We laten haar maar lopen in de veronderstelling dat ze zichzelf wel tegen komt. Niet dus, ze klaagt boven alleen dat ze het een beetje warm heeft. Bij het hotel zijn we de enigen, maar daarom niet minder welkom. We eten een heerlijke lunch buiten in de zon. Als de trein op weg naar Myrdall arriveert, stapt er een enorme groep Fransen uit, voor een verlate lunch in het hotel. Opvallend is dat ze allemaal druk in gesprek zijn en nauwelijks om zich heen kijken. Waarschijnlijk heeft de hostess hen niet verteld dat het daar mooi is. Voor ons is het wel gunstig dat ze zijn uitgestapt, want als we instappen als de trein weer langs komt is de achterste coupé helemaal leeg, terwijl de rest van de trein overvol is. 
Opnieuw bij de waterval aangekomen wil Dieuwke eerst niet de regen in. Op de heenweg had ik al gezien dat er twee dames onder begeleiding van vage mystieke muziek een dans opvoeren, halverwege de berg in de dampen van de waterval, op zo’n 100 m van het perron. Als ik het Dieuwke vertel, wil ze toch persé naar buiten. Ik begrijp niet wat het dansen van twee dames in blauwe gewaden op vreemde muziek, toevoegt aan het indrukwekkende van het geheel. Dieuwke blijkbaar wel, die is helemaal in vervoering en raakt het laatste stuk van de reis niet uitgepraat over de dansende dames.
Halverwege het traject is het enige stuk waar dubbel spoor ligt. Daar passeren twee treinen elkaar. De trein die staat te wachten tot wij binnen komen zit vol Japanners, die spontaan zwaaien. Dieuwke zwaait enthousiast terug, waardoor het enthousiasme nog groter wordt. Als uiteindelijk ook Tijmen naast haar komt staan zwaaien, is het hek van de dam: een hele coupé Japanners staat in dolenthousiaste aanbidding te zwaaien naar onze kinderen.
lijkt het eindeloos te worden, omdat Tijmen alle stenen die hij ziet wil meenemen en vreselijk boos wordt als we willen dat hij ze laat liggen. Uiteindelijk neemt Peter hem maar op zijn nek. Dieuwke is vervolgens weer eens verontwaardigd dat Tijmen wel gedragen 
wordt en zij niet. Dat is echter als we bergafwaarts gaan. Zo gauw we het laatste stuk de bult op moeten heeft ze de sokken erin en is ze echt niet bij te houden. We laten haar maar lopen in de veronderstelling dat ze zichzelf wel tegen komt. Niet dus, ze klaagt boven alleen dat ze het een beetje warm heeft. Bij het hotel zijn we de enigen, maar daarom niet minder welkom. We eten een heerlijke lunch buiten in de zon. Als de trein op weg naar Myrdall arriveert, stapt er een enorme groep Fransen uit, voor een verlate lunch in het hotel. Opvallend is dat ze allemaal druk in gesprek zijn en nauwelijks om zich heen kijken. Waarschijnlijk heeft de hostess hen niet verteld dat het daar mooi is. Voor ons is het wel gunstig dat ze zijn uitgestapt, want als we instappen als de trein weer langs komt is de achterste coupé helemaal leeg, terwijl de rest van de trein overvol is. 
Opnieuw bij de waterval aangekomen wil Dieuwke eerst niet de regen in. Op de heenweg had ik al gezien dat er twee dames onder begeleiding van vage mystieke muziek een dans opvoeren, halverwege de berg in de dampen van de waterval, op zo’n 100 m van het perron. Als ik het Dieuwke vertel, wil ze toch persé naar buiten. Ik begrijp niet wat het dansen van twee dames in blauwe gewaden op vreemde muziek, toevoegt aan het indrukwekkende van het geheel. Dieuwke blijkbaar wel, die is helemaal in vervoering en raakt het laatste stuk van de reis niet uitgepraat over de dansende dames.
Halverwege het traject is het enige stuk waar dubbel spoor ligt. Daar passeren twee treinen elkaar. De trein die staat te wachten tot wij binnen komen zit vol Japanners, die spontaan zwaaien. Dieuwke zwaait enthousiast terug, waardoor het enthousiasme nog groter wordt. Als uiteindelijk ook Tijmen naast haar komt staan zwaaien, is het hek van de dam: een hele coupé Japanners staat in dolenthousiaste aanbidding te zwaaien naar onze kinderen.
1 opmerking:
Wat is Noorwegen toch prachtig. De foto's geven echt een sfeervol beeld van jullie avonturen.
LOL @ foto van Dieuwke en Tijmen kijkend naar de zwaaiende Japanse toeristen. Zelf zou je er toch niet zo snel opkomen om te gaan zwaaien, voor dit soort belevenissen zijn kinderen een waar genot.
Een reactie posten