Met z'n achten

Intussen reizen we verder in gezelschap van Boris, Sabine & kids. Daarmee is het gedeelte van de reis waarin we met z’n vieren waren afgesloten. Aan de ene kant jammer, daarmee komt ook het einde van de reis zelf in zicht. Aan de andere kant is het ook wel prima. Het lijkt wel of het vanzelf gaat: of een vakantie nou een week duurt of 3 maanden, als het tegen het eind loopt is dat goed. Althans, zo ervaar ik dat wel vaak. Een weekje skiën? Aan het eind van de week vind ik het wel lekker om weer naar huis te gaan. 3 Weken zomervakantie in Frankrijk? Ook dan verheug ik me er aan het eind op om weer thuis te zijn. De reis afsluiten met Boris en Sabine is een prima overgang naar ons gewone leventje thuis, waar we ook weer met andere mensen zullen optrekken. Ook de kinderen genieten van de extra aandacht en speelkameraadjes. En, we hebben eigenlijk direct een gezamenlijk (Noors) ritme te pakken.

Evje, de plaats waar onze wegen kruisen, is bekend om zijn edelstenen- en mineralengroeven. Dus daar gaan wij ook naartoe. Nadat we een overtuigend enthousiast verhaal hebben gehoord in onvervalst Rotterdams waar welke stenen te vinden zijn, storten we ons met z’n achten op de berg stenen. We zijn voorzien van het nodige hakgereedschap, dus we kunnen ons geluk beproeven. Maareh… wat zei die man ook al weer, waar was nou wat te vinden. Had ik nu maar aantekeningen gemaakt. Dat wordt op goed geluk een beetje hakken en graven. De beheerder van het de groeve biedt aan om aan het eind alle stenen op tafel te leggen, zodat we een certificaat kunnen krijgen hoeveel we van welke stenen hebben gevonden. Behalve een flinke dosis geluk, is er ook noeste arbeid (‘nee, luie mensen vinden niets’) en geduld nodig. Dat kan ik toch niet zo goed opbrengen. Bovendien denk ik dat alle stenen die ik wel mooi vind, waarschijnlijk niets bijzonders zijn, zodat de beheerder ons aan het eind zal uitlachen om onze verzameling. Uiteindelijk houdt een stel fanatieke Noren de man zo lang bezig met hun enorme hoeveelheid verzamelde stenen, dat wij het certificaat wel geloven en op weg gaan naar de volgende bestemming, het Fyresdal.

Daar staan we op een camping aan het meer, waar het water steeds hoger komt en de camping dus steeds kleiner wordt. Het is de hele dag prachtig weer geweest, maar waarschijnlijk hebben de beken nog steeds zoveel water te verwerken van de regen die de afgelopen weken is gevallen, dat het waterpeil blijft stijgen. Voor de zekerheid zetten we de campers op rijplaten, zodat we zonder vast te komen of het terrein stuk te rijden weer weg kunnen.

Onderweg willen we boodschappen doen. Maar, waar we ons tot nu toe verbaasd hebben over de ruime openingstijden van de supermarkten, zijn ze hier in het dal allemaal al om 17:30 dicht; te vroeg voor ons, en dus te laat voor boodschappen. Gelukkig is er op de camping een goed restaurant. We genieten van een heerlijke maaltijd in een geweldige ambiance: uitzicht over het meer en de omringende bergen, in het avond-zonnetje, op een terras dat lijkt op een aangelegde wilde Noorse tuin. Zelf vinden we onze kinderen wat druk, maar we krijgen van de eigenares na afloop zelfs nog een compliment voor het gedrag van onze kinderen.