We zijn in twee etappes naar de Franse Alpen gereden, waar we gisteren aankwamen. Uiteraard duurt het Dieuwke veel te lang voordat opa en oma er zijn en dan gaat het ook nog regenen! En niet even een buitje, nee, het lijkt niet meer op te houden. Dat is lang geleden. Bij de laatste ‘regen’ die we hadden, werd de was nog altijd droger als we 
die buiten lieten hangen, dan als we die binnen haalden. De voorspellingen zijn gunstig, dus we verwachten dat het nog een lekkere week zal zijn aan het meer van Annecy.
Windy heeft als vierjarig kind hier in het meer leren zwemmen, op de camping naast die waar wij nu zitten. Niet dat ze dat zelf nog weet, maar haar ouders weten het te vertellen tegen Dieuwke, die ademloos luistert naar de verhalen van de tijd dat mama net zo oud was als zij nu.
We zouden bijna vergeten te vertellen dat de motor een klein probleempje heeft, en dat al sinds de Gorge du Verdon. Bij het uitschakelen van de motor gaat de ventilator niet meer uit en blijft uitsluitend in de hoogste stand loeien (voor zover interessant: waarschijnlijk de thermostaat of een relais). Dus, iedere keer als we ergens (iets langer) stil staan, gaat de motorkap open en wordt de ventilator ontkoppeld van de thermostaat. Bij vertrek gebeurt het omgekeerde. We hebben toch maar even de ANWB-alarmcentrale gebeld (we hebben niet voor niets zo’n reis-en-kredietbrief) om te vragen of we er voorlopig zo mee door kunnen rijden. Dat blijkt geen probleem te zijn. Dat doet ons denken aan de tijd dat we in Zweden met een lekke koppakking stonden. Op dat moment was het geen fijne ervaring, maar mede door de goede steun van de ANWB hebben we er zeker geen trauma aan over gehouden. Ook nu gaat de steun veel verder dan alleen het beantwoorden van de technische vraag waarvoor we bellen. Zeker als ze hoort dat we met twee kleine kindjes op stap zijn, wordt er uitgebreid geïnformeerd of we ons redden. Het kan ook een averechts effect hebben: tot nu toe realiseerden we ons nauwelijks dat we ‘een probleem’ hadden, maar nu…
Nee, onze reis gaat voorlopig zorgeloos verder. Voor Peter zijn er vluchten geboekt van Geneve naar Schiphol voor maandag en een week later weer terug. Volgens Tomtom is het goed te doen om Peter even naar het vliegveld te brengen, met de auto van mijn ouders. Het zal wel even wennen zijn als Peter er volgende week niet is. Peter heeft in St. Tropez al kunnen zien in welke decadentie hij volgende week waarschijnlijk zit. Ook voor hem zal het wennen zijn. Het meest echter zullen de kinderen moeten wennen. Nu al loopt Tijmen regelmatig huilend achter hem aan, als Peter alleen even naar de wc gaat. Hopelijk compenseert de aanwezigheid van opa en oma de afwezigheid van papa wat.
En, Tijmen bereikt komende week zijn tweejarige mijlpaal. Omdat Peter er dan niet bij kan zijn, en omdat het 
voor Tijmen zelf wel leuk is als hij wat langer met zijn speelgoed kan spelen, vieren we het morgen al. Het kado van opa en oma is zo groot, dat zij het weer mee naar huis moeten nemen en we het na onze reis in Gaanderen ophalen.
die buiten lieten hangen, dan als we die binnen haalden. De voorspellingen zijn gunstig, dus we verwachten dat het nog een lekkere week zal zijn aan het meer van Annecy.Windy heeft als vierjarig kind hier in het meer leren zwemmen, op de camping naast die waar wij nu zitten. Niet dat ze dat zelf nog weet, maar haar ouders weten het te vertellen tegen Dieuwke, die ademloos luistert naar de verhalen van de tijd dat mama net zo oud was als zij nu.
We zouden bijna vergeten te vertellen dat de motor een klein probleempje heeft, en dat al sinds de Gorge du Verdon. Bij het uitschakelen van de motor gaat de ventilator niet meer uit en blijft uitsluitend in de hoogste stand loeien (voor zover interessant: waarschijnlijk de thermostaat of een relais). Dus, iedere keer als we ergens (iets langer) stil staan, gaat de motorkap open en wordt de ventilator ontkoppeld van de thermostaat. Bij vertrek gebeurt het omgekeerde. We hebben toch maar even de ANWB-alarmcentrale gebeld (we hebben niet voor niets zo’n reis-en-kredietbrief) om te vragen of we er voorlopig zo mee door kunnen rijden. Dat blijkt geen probleem te zijn. Dat doet ons denken aan de tijd dat we in Zweden met een lekke koppakking stonden. Op dat moment was het geen fijne ervaring, maar mede door de goede steun van de ANWB hebben we er zeker geen trauma aan over gehouden. Ook nu gaat de steun veel verder dan alleen het beantwoorden van de technische vraag waarvoor we bellen. Zeker als ze hoort dat we met twee kleine kindjes op stap zijn, wordt er uitgebreid geïnformeerd of we ons redden. Het kan ook een averechts effect hebben: tot nu toe realiseerden we ons nauwelijks dat we ‘een probleem’ hadden, maar nu…
Nee, onze reis gaat voorlopig zorgeloos verder. Voor Peter zijn er vluchten geboekt van Geneve naar Schiphol voor maandag en een week later weer terug. Volgens Tomtom is het goed te doen om Peter even naar het vliegveld te brengen, met de auto van mijn ouders. Het zal wel even wennen zijn als Peter er volgende week niet is. Peter heeft in St. Tropez al kunnen zien in welke decadentie hij volgende week waarschijnlijk zit. Ook voor hem zal het wennen zijn. Het meest echter zullen de kinderen moeten wennen. Nu al loopt Tijmen regelmatig huilend achter hem aan, als Peter alleen even naar de wc gaat. Hopelijk compenseert de aanwezigheid van opa en oma de afwezigheid van papa wat.
En, Tijmen bereikt komende week zijn tweejarige mijlpaal. Omdat Peter er dan niet bij kan zijn, en omdat het 
voor Tijmen zelf wel leuk is als hij wat langer met zijn speelgoed kan spelen, vieren we het morgen al. Het kado van opa en oma is zo groot, dat zij het weer mee naar huis moeten nemen en we het na onze reis in Gaanderen ophalen. 
De camping beschikt over een wat krakkemikkige wifi-verbinding, maar we kunnen er onbeperkt gebruik van maken. Tegen betaling, uiteraard. En als-ie werkt.
1 opmerking:
Onze reactie staat al levensgroot op op jullie blog. Een E-mail zonder windy's voorvoegsel komt als onbestelbaar terug.
Een reactie posten