Onze reis, deel 2

Het voelt alsof we aan deel 2 van onze reis begonnen zijn. Vanuit Frankrijk zijn we met tussenstops in Zwitserland en Duitsland toch maar even naar Nederland gegaan. De motor van de camper is nu volledig hersteld bij de garage waar hij altijd in onderhoud is geweest (gelukkig was het inderdaad slechts het relais). Toevallig is die garage vlakbij de ouders van Windy (echt toevallig) en misbruiken we hun tuin tijdelijk als camping. En, hun huis als toiletgebouw, overdekte speeltuin, wasserette, restaurant en toegegeven, één nachtje als hotel. Maar, de kinderen zijn al zo gewend om in de camper te slapen, dat we de tweede nacht toch maar in onze vertrouwde nesten geslapen hebben. En, dat sliep voor de kinderen inderdaad een stuk beter (en dus ook voor ons…).

Nu zijn we weer verder op weg naar het noorden. Het bezoek aan Gaanderen is geen hinderlijke onderbreking geweest. Als we het van tevoren gepland hadden, had ons dat vast geen goed idee geleken. Nu komt het prima uit, het is alsof we weer opnieuw op vakantie gaan met een schone camper, schone kleren, gerepareerde motor en het achterlaten van overbodige spullen. Waarschijnlijk scheelt het dat er geen werkbeslommeringen tussendoor gekomen zijn, want nu we opnieuw op de camping zijn, zijn we weer volledig in vakantiesfeer; en eigenlijk zijn we dat steeds gebleven, ook in Gaanderen, waar we goed verzorgd zijn.

We zijn ook nog even op bezoek geweest bij Windy’s opa. Hij ligt intussen niet meer in het ziekenhuis, maar het gaat niet goed met hem en het hoeft voor hem ook niet meer zo. Heel erg voorstelbaar als je een leven van 95 jaar achter de rug hebt en nu lichamelijk steeds verder aftakelt. Mentaal lijkt opa niet anders dan we hem altijd gekend hebben. Hij is beter op de hoogte van de actuele politieke ontwikkelingen dan wij en hij krijgt het allemaal heel goed mee. Ik heb altijd gedacht dat dat een voorwaarde was voor mij om (echt) oud te willen worden: dat ik geestelijk scherp zou blijven, maar misschien is het wel gemakkelijker om allemaal niet meer zo goed mee te krijgen wat er allemaal met je gebeurt. Het is wel triest om hem in zijn kamer in het bejaardenhuis te zien, waar hij zich maar al te zeer bewust is van zijn situatie, weinig afleiding heeft en met zijn zuurstofslangen aan zijn stoel gekluisterd zit. En nu ook nog met zijn benen hoog moet zitten, omdat zijn hart niet meer goed functioneert. Vlak voordat we op reis gingen lag hij ook in het ziekenhuis. Bij het afscheid toen waren we er van overtuigd dat we hem ruim drie maanden later verslag zouden doen van onze reis. Nu weet ik helemaal niet zo zeker of we hem ook nog kunnen vertellen hoe Noorwegen was, vooral omdat hij zelf helemaal niet meer wil. Het geeft het gevoel of hij ’s ochtends teleurgesteld wakker wordt als hij nog leeft en niet rustig in zijn slaap is overleden. Gelukkig zijn mijn ouders weer terug uit Frankrijk en krijgt hij nu weer meer bezoek en ondersteuning, hoewel dat voor mijn ouders ook een behoorlijke belasting is. Hopelijk blijft het weer ook goed, zodat hij er misschien nog eens met de rolstoel uit kan. Het is even omschakelen, maar het geeft ook het gevoel dat het goed is dat we er nu van genieten.

Intussen zijn we in Denemarken beland. We zitten op Rømø, het enige waddeneiland dat rijdend over een dijk bereikbaar is. De sfeer heeft wel wat van de Nederlandse waddeneilanden, maar het gebrek aan een bootreis zorgt er toch voor dat het echte eilandgevoel ontbreekt. Aan de andere kant: zonder dijk waren we hier nooit naartoe gegaan en het is hier wel mooi. We hebben hier de mogelijkheid om met de auto het strand op te rijden, maar of we dat wagen met onze zware camper… In het Franse Annecy zaten we bij vertrek ook behoorlijk vast in de modder.