Fietsen op het strand

Op de planning staat een fietstochtje richting het strand. Heerlijk, voor het eerst op onze reis zal de tocht echt vlak zijn, geen heuvels te bekennen. Dat wordt een lekker licht ritje. Fietsen zoals in Nederland, hooguit wat tegenwind. Helaas, vlak fietsen blijkt geen garantie voor licht fietsen. Tijdens de vorige heuvelachtige ritten hebben we nog nooit zo lang achter elkaar in de lichtste versnelling gefietst; deze tocht wel, toch zeker 4 km.

Als we bij het strand staan kunnen we de verleiding niet weerstaan om de auto’s achterna te gaan het strand op. In het begin gaat het eigenlijk prima, goed stevig zand. Natuurlijk niet het comfort van hard asfalt, maar er is goed op te fietsen. Met vlagen gaat het toch wat zwaarder, het zand wordt muller. Het is een kwestie van vaart houden, anders staat je stuur zo dwars en sta je helemaal stil en ben je gedwongen af te stappen. Dat afstappen valt nog niet mee op een herenfiets (allebei) en hoge kinderzitjes achterop. Helaas gebeurt het toch. Maar, we houden vol, we willen die zee van dichtbij zien en wellicht zelfs voelen. Dus op iets harder zand stappen we weer op en fietsen weer verder. Oh oh, roepen ook de kinderen achterop. Ze voelen het al aankomen… we staan weer stil. Windy is enigszins in het voordeel, omdat ze veel grover profiel op haar banden heeft. Maar, ook dat blijkt geen garantie om te kunnen blijven fietsen. Je moet je voorstellen dat het grootste deel lijkt op vastgereden zand op de vloedlijn, waar dan opeens een stuk van 2 meter een stuk ruller is.

Na wat een eindeloos stuk fietsen lijkt, is de zee nog nauwelijks dichterbij gekomen. De duinovergang waar we vandaan komen, is gelukkig wel iets verder weg. We besluiten dat we het wel best vinden zo. Spelen in het zand is ook leuk, daar heb je niet persé water voor nodig. Bovendien hebben we de meeste auto’s achter ons gelaten, wat ons doet vermoeden dat het laatste stuk niet veel beter zal worden. Dus we parkeren de fietsen en hebben grote lol in het zand. De weg terug gaat iets beter dan de heenweg. We hebben dan de wind mee en daardoor is het gemakkelijker om vaart te houden. Terug aan de andere kant van de duinen rijden we via een paar onverharde weggetjes, die door prachtig duingebied gaan, naar de camping terug. Uiteindelijk is het toch minder vermoeiend dan een bult op fietsen, maar we zijn blij dat we allebei nog steeds een goede conditie hebben…