… en we zijn weer compleet

Peter is weer terug uit Mexico. Om hem op te halen herhalen we de trip van de week ervoor, met z’n vieren in de auto naar het vliegveld in Genève. Daar zijn de kindjes door het dolle heen om papa weer te zien. De hele weg terug gaat het erom wie het hoogste woord heeft om papa bij te praten van de afgelopen week. Dieuwke is helemaal vol van de tocht met het kabineliftje in Mégève, waar we zaterdag geweest zijn. Boven is het niet zulk mooi weer, en het complete uitzicht over het Mont Blanc-massief moeten we bij elkaar combineren van de stukjes die we afwisselend door de wolken zien. Die stukjes zijn al erg indrukwekkend. Op een heldere dag moet het uitzicht adembenemend zijn. Boven is het verder erg stil. In het hoogseizoen zal het er krioelen van de wandelaars, mountainbikers en kabelbaangangers naar het restaurant (en in de winter van de skiërs en snowboarders natuurlijk). Nu draait op de terugweg de lift zelfs voor ons alleen. Achteraf blijkt dat we geluk hebben: het is de eerste dag van het zomerseizoen dat de lift draait. Dat het uitzicht niet geweldig is en het restaurant gesloten, deert Dieuwke niet zo. Het gaat om de kabelbaan en die is geweldig! Dolenthousiast is ze vooral als we weer terug gaan en het eerste stukje vrij steil naar beneden duiken. Tijmen is minder enthousiast. In tegendeel, hij zit bij opa op schoot en vindt het helemaal niks. Hij wil niet naar buiten kijken en al helemaal niet naar beneden. Gelukkig vindt hij de frietjes wel erg lekker, die we in het restaurant eten als we weer beneden zijn, zodat het voor hem toch ook een beetje een feest-tripje is.

Dieuwke vertelt papa in de auto ook honderduit over het zwembad. Daar zijn we de afgelopen week dan ook heel veel geweest. Dieuwke kan met haar kurkjes al heel goed zwemmen, zonder problemen steekt ze zwemmend twee keer op-en-neer het zwembad over. Als opa haar overgooit naar mama of oma gilt ze het uit van plezier, ook al duikelt ze daarna helemaal onder water. In het zwembad heeft Tijmen de grootste lol met zijn gietertje. Die laat hij niet meer los. Hij is alleen het water in te lokken als we de gieter erin gooien en hij hem weer wil halen. En natuurlijk gebruikt hij de gieter het liefst waarvoor hij bedoeld is en krijgen alle bloemetjes water!

Vanochtend zijn opa en oma weer vertrokken. Windy’s opa ligt in het ziekenhuis, vandaar dat haar ouders zo snel mogelijk weer terug naar Nederland gaan, nu Peter terug is uit Mexico. Tijmen en Dieuwke zijn wel een beetje verdrietig. Het lijkt ook wel kaal, nou de caravan van opa en oma niet meer tegenover ons staat.

Morgen gaan we zelf ook weer verder, op weg naar Noorwegen. Met in ieder geval een tussenstop in Nederland, om het euvel met de radiator te laten verhelpen.

We hebben intussen begrepen dat er vermoedens zijn dat we helemaal niet op reis zijn, maar de hele weblog bij elkaar fantaseren. Om het geheel wat geloofwaardiger te maken, hebben we getracht foto’s toe te voegen, eerst even aan de oude blogs.